Loading...

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

πίνοντας καφέ...: Τα αισθηματικά μυθιστορήματα επηρεάζουν τη ψυχοσύν...

πίνοντας καφέ...: Τα αισθηματικά μυθιστορήματα επηρεάζουν τη ψυχοσύν...: Οι λογοτεχνικές ιστορίες αγάπης μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά τις γυναίκες και να τις οδηγήσουν σε επιλογές που μπορεί να βλάψουν την υγεία ... Διαβάστε περισσότερα...

Τα αισθηματικά μυθιστορήματα επηρεάζουν τη ψυχοσύνθεση των γυναικών

Οι λογοτεχνικές ιστορίες αγάπης μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά τις γυναίκες και να τις οδηγήσουν σε επιλογές που μπορεί να βλάψουν την υγεία τους, και να επηρεάσουν αρνητικά τις αποφάσεις τους όσον αφορά στις σχέσεις τους, υποστηρίζει η Βρετανίδα ερευνητής Susan Quilliam, ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Η έρευνά της δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Οικογενειακού Σχεδιασμού και Αναπαραγωγικής Υγείας.

Τα αισθηματικά μυθιστορήματα επηρεάζουν τη ψυχοσύνθεση των γυναικών


Ωστόσο η Quilliam, επισημαίνει ότι δεν υποστηρίζει ότι οι γυναίκες είναι εύπιστες και δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Ούτε υποστηρίζει ότι θα πρέπει να εξαλείψουμε τα μυθιστορήματα από τον πολιτισμό μας. “Τα μυθιστορήματα όμως, ενισχύουν μια υποκείμενη άποψη της κοινωνίας ότι όσον αφορά τις γυναίκες, τα συναισθήματα και τα πάθη χαλκεύουν τη λογική και τις αποφάσεις μας. Οι γυναίκες δεν πρέπει να προσπαθούν να ακολουθούν τα συναισθήματά τους ανεξαρτήτως συνεπειών, αλλά να τα ισορροπούν με τη λογική. Αυτό που κάνει μία σχέση να έχει διάρκεια είναι ένας συνδυασμός ρομαντισμού και κοινής λογικής”.
Εξιδανικευμένη αγάπη
Τα πρώτα μυθιστορήματα με ιστορίες αγάπης χρονολογούνται στα μέσα του 18ου αιώνα και απεικόνιζαν τις γυναίκες ως παθητικές παρθένες που ανακάλυπταν τις σεξουαλικές τους επιθυμίες μόνο αφού τις αποπλανούσε κάποιος άνδρας, λέει η Quilliam. “Ακόμα και πριν μερικές δεκαετίες, οι ιστορίες αγάπης που περιγράφονταν στα μυθιστορήματα, δεν έκαναν καμία νύξη στα προβλήματα του πραγματικού κόσμου, όπως είναι οι μονογονεϊκές οικογένειες ή η ενδοοικογενειακή βία. Τα σύγχρονα μυθιστορήματα είναι σε καλύτερη κατάσταση όσον αφορά την απεικόνιση της πραγματικότητας, με ήρωες που εργάζονται και αντιμετωπίζουν διάφορες προκλήσεις στη ζωή τους.”
Αλλά “υπάρχει ακόμα μια ιδέα φυγής, τελειομανίας και εξιδανίκευσης στα κείμενα.”
“Τα μυθιστορήματα παρουσιάζουν μια ουτοπική εικόνα προσδοκιών από μια σχέση επειδή απλά εξιδανικεύουν την αγάπη. Προσφέρουν μια ιδανική εκδοχή της αγάπης, που μπορεί να κάνει κάποιες γυναίκες να αισθανθούν άσχημα για τον εαυτό τους επειδή οι σχέσεις του δεν είναι τέλειες. ”
Αλλά πως επηρεάζουν τη ζωή των γυναικών; Η Quilliam αναφέρει, ότι συχνά λαμβάνει επιστολές γυναικών που βρίσκονται σε μια σταθερή σχέση, αλλά αισθάνονται να ελκύονται συναισθηματικά από έναν άλλον άνδρα. Οι γυναίκες αυτές θεωρούν ότι αυτά τα συναισθήματα σημαίνουν ότι πρέπει να εγκαταλείψουν την παρούσα σχέση τους, επειδή το πάθος έχει ξεθωριάσει, και να ψάξουν για μια καινούργια αγάπη, αντί να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την υπάρχουσα κατάσταση.
Επιπλέον, μια πρόσφατη έρευνα αισθηματικών μυθιστορημάτων έδειξε ότι μόνο ένα στα δέκα μυθιστορήματα κάνει αναφορά στη χρήση προφυλακτικού. Σε πολλά μυθιστορήματα, η ηρωίδα απορρίπτει εντελώς το προφυλακτικό επειδή δεν θέλει να υπάρχει κανένα ‘φράγμα’ μεταξύ εκείνης και του ήρωα της. Η έρευνα βρήκε επίσης έναν συσχετισμό μεταξύ της ανάγνωσης μυθιστορημάτων και της αρνητικής στάσης απέναντι στη χρήση προφυλακτικού.
Χρησιμοποιείστε την κοινή λογική
Πάντα υπάρχει περιθώριο για τάσεις φυγής και εξιδανίκευσης. Αλλά υπάρχει επίσης και περιθώριο για τη λογική. Οι γυναίκες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι οι σχέσεις δεν είναι πάντα τέλειες, δεν έχουν πάντα ευχάριστη κατάληξη και δεν πρέπει να κατηγορούν τον εαυτό τους αν οι σχέσεις τους δεν μπορούν να φτάσουν αυτό το ιδανικό.
“Στην πραγματικότητα, όλοι, όχι μόνο γυναίκες αναγνώστριες, μπορούν να ωφεληθούν από αυτές τις συμβουλές”, υποστηρίζει η Quilliam. “Κανείς, άνδρας ή γυναίκα, αναγνώστης μυθιστορημάτων ή μη, δεν θα πρέπει να λαμβάνει τις αποφάσεις του βασιζόμενος σε εξιδανικευμένες εκδοχές ρομαντισμού.”
www.skepsou.gr, 2 Νοεμβρίου 2011. Πηγή www.livescience.com.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

2500 χρόνια στον πάτο της θάλασσας περιμένει τους αρχαιολόγους να το βγάλουν στην επιφάνεια!



nauagio
Δυόμισι χιλιάδες έτη στον πάτο της θάλασσας… 2500 έτη και κανείς δεν το έχει ποτέ του αναζητήσει! Ο λόγος για ένα βυθισμένο πλοίο που πιθανολογείται ότι κατέληξε στον πυθμένα, σε σημείο του Ιονίου, πριν από 2.200 χρόνια, δηλαδή κατά την ύστερη αρχαιοελληνική περίοδο ή κατά την πρώιμη ρωμαϊκή!
Το ναυάγιο έφερε στο φως, ένας δύτης, ο Αρτινός Χρήστος Σίμος, τον Οκτώβρη του 2009!
Ορισμένα τμήματα τα οποία ήρθαν στην επιφάνεια επιβεβαιώνουν ότι πρόκειται για ένα ναυάγιο περίπου 2.500 χρόνων!
Ο κ. Σίμος ακολουθώντας το γράμμα του νόμου παρέδωσε, τον Οκτώβριο του 2009 τμήματα ξύλου με σφυρήλατα καρφιά στην τοπική αρχαιολογική υπηρεσία. Μερικούς μήνες αργότερα, στις αρχές του 2010, του ζητήθηκαν στοιχεία για την τοποθεσία του ναυαγίου, ώστε οι αρχαιολόγοι να προβούν σε χρονολόγηση των ευρημάτων σε εξειδικευμένο εργαστήριο, πράγμα στο οποίο ο κ. Σίμος ανταποκρίθηκε άμεσα.
Στη συνέχεια η ΛΓ' ΕΠΚΑ, αποστέλλει τα ευρήματα και τα στοιχεία στην Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων. Στις 5 Φεβρουαρίου 2010, όπως προκύπτει από την αλληλογραφία των υπηρεσιών, υπάρχει σημείωση πως θα ενημερωθούν για τον χρόνο αυτοψίας στην περιοχή του ναυαγίου.
Τόσο καιρό όμως δεν έχει γίνει ούτε δείγμα ενέργειας! Σε λίγο θα αρχίσει να βαριέται το ναυάγιο και θα βγει μόνο του στην επιφάνεια… Θα το δούμε και αυτό στην Ελλάδα!
Αξίζει να σημειωθεί πως το μήκος του ναυαγίου ξεπερνά τα 30 μέτρα, ενώ εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως ακόμη υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι θέλουν την ιστορία μας θαμμένη όσο πιο βαθιά γίνεται… στον πάτο της θάλασσας!
 
now24.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Πολιτισμός 9.000 ετών ανακαλύφθηκε στη Σαουδική Αραβία


Η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε την ανακάλυψη ενός αρχαίου πολιτισμού 9.000 ετών, κατά τον οποίο είχαν εξημερωθεί άλογα και είχε ήδη ανακαλυφθεί η τέχνη της ταρίχευσης και μάλιστα μ’ έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από τον γνωστό. Ο πολιτισμός ονομάστηκε Μάκαρ.
"Η ανακάλυψη αυτή δείχνει πως το άλογο εξημερώθηκε στην Αραβική Χερσόνησο πριν 9.000 χρόνια και όχι πριν 5.000, όπως προέκυπτε από ανάλογες μελέτες στην κεντρική Ασία", τόνισε ο αντιπρόεδρος της Υπηρεσίας Μουσείων και Αρχαιοτήτων Άλι αλ-Γάμπαν.

Δείγματα του πολιτισμού αυτού ανακαλύφθηκαν κοντά στην Άμπχα, στην επαρχία Αασίρ, η οποία στην αρχαιότητα αποτελούσε τμήμα της "Ευτυχισμένης Αραβίας" (Υεμένη).

Ο πολιτισμός αυτός, στον οποίο δόθηκε το όνομα Μάκαρ, γνώριζε πώς "να ταριχεύει τους νεκρούς με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από τον ήδη γνωστό", διευκρίνισε ο αλ-Γάμπαν.

Ανάμεσα στα ευρήματα υπάρχουν και αγάλματα ζώων, σκύλων, κατσικών και γερακιών, ενώ βρέθηκε και τμήμα αγάλματος ενός αλόγου με μήκος ένα μέτρο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε διαστάσεις άγαλμα ζώου αυτής της εποχής στον κόσμο, σύμφωνα με τον αλ-Γάμπαν.

enet.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

80χρονη χελώνα-αλιγάτορας


Πήγε ψάρεμα για ψαράκια. Τελικά ο Βρετανός Steve Bellion, 23 ετών, έπιασε στο αγκίστρι του μια τεράστια χελώνα 26 σχεδόν κιλών.
Ειδικοί εκτιμούν πως η χελώνα είναι περίπου 80 χρονών. Είναι ένα πολύ σπάνιο είδος χελώνας που στο κέλυφος της έχει χαρακτηριστικά αλιγάτορα και προέρχεται από την Νοτιο-ανατολική Αμερική.
Για το συγκεκριμένο «τέρας» ακούγονταν διάφορες φήμες, που έκαναν λόγο για ένα κτήνος το οποίο κατασπάραζε μέχρι και πάπιες. Είναι θηλυκού γένους και πολλοί πιστεύουν ότι μεγάλωσε σαν κατοικίδιο και αφέθηκε ελεύθερο λόγω του μεγέθους του.
Η χελώνα μεταφέρθηκε στο West Midlands Safari Park, και οι ειδικοί ευελπιστούν ότι θα ζευγαρώσει με το αρσενικό που βρίσκεται εκεί για να αναπαραχθούν.



http://www.sigmalive.com/news/perierga/284763
Διαβάστε περισσότερα...

Ανθρωπολογική έρευνα με παράξενα ευρήματα

Μία ομάδα ανθρωπολόγων ανακάλυψε έναν μυστηριώδη τάφο στη ζούγκλα κοντά στην πόλη Kigali Rwanda της Κεντρικής Αφρικής.


Τα οστά που βρέθηκαν ανήκουν σε γιγάντια πλάσματα, που μοιάζουν ελάχιστα με τους ανθρώπους. Ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας πιστεύει πως ίσως να πρόκειται για «επισκέπτες» από άλλο πλανήτη, που πέθαναν εξαιτίας κάποιας καταστροφής.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα πλάσματα αυτά ενταφιάστηκαν πριν από περίπου 500 χρόνια.
Αρχικά, οι ερευνητές νόμισαν πως τα οστά ανήκουν σε κάποιον αρχαίο πολιτισμό, αλλά δεν βρήκαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπήρχε ανθρώπινη ζωή στη γύρω περιοχή.
Οι 40 κοινοί τάφοι περιείχαν περίπου 200 σκελετούς, τέλεια διατηρημένους. Τα πλάσματα ήταν πανύψηλα -περίπου 2,10 μέτρα- ενώ τα κεφάλια τους ήταν δυσαναλόγως μεγάλα, χωρίς στόμα, μύτη και μάτια.
Οι ανθρωπολόγοι πιστεύουν πως τα πλάσματα ήταν μέλη μίας εξωγήινης αποστολής, η οποία πιθανότατα καταστράφηκε από έναν γήινο ιό, στον οποίο δεν είχαν ανοσία. Εντούτοις, δεν ανακαλύφθηκαν ίχνη προσγείωσης διαστημικού αεροσκάφους ή έστω κάποια κομμάτια του.
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες εντοπίζουν τέτοιου είδους ευρήματα. Το καλοκαίρι του 1937, μία ομάδα Κινέζων επιστημόνων, με επικεφαλής τον καθηγητή Chi Putei, ερεύνησαν τις σπηλιές του όρους Bayan-Kara-Ula. Μέσα στις σπηλιές βρήκαν σκελετούς με εξαιρετικά μεγάλα κεφάλια και μικροκαμωμένα σώματα. Σε κοντινή απόσταση βρέθηκαν 176 λίθινες πλάκες. Στο κέντρο της κάθε πλάκας υπήρχε μία τρύπα, από την οποία απλώνονταν περιμετρικά σπειροειδείς αυλακώσεις, με διαφόρους χαρακτήρες. Επιπλέον, οι τοίχοι των σπηλιών ήταν καλυμμένοι με παραστάσεις του ανατέλλοντος ηλίου, του φεγγαριού και των άστρων, ζωγραφισμένα με πολλές μικρές κουκίδες ή μικρά αντικείμενα, και έδειχναν να πλησιάζουν σιγά-σιγά τα βουνά και την επιφάνεια της Γης.
Οι ειδικοί στην αποκωδικοποίηση αρχαίων γραπτών χαρακτήρων ήταν μπερδεμένοι σχεδόν δύο δεκαετίες με την αποκάλυψη των μυστικών σπειρών στη σπηλιά Bayan-Kara-Ula. Εν τέλει, ο καθηγητής από το Πανεπιστήμιο Zum Umniu του Πεκίνου κατάφερε να αποκωδικοποιήσει κάποιες από τις επιγραφές.
Τα χαραγμένα γράμματα αφηγούνταν πως πριν από περίπου 12 χιλιάδες χρόνια, κάποια ιπτάμενα αντικείμενα συνετρίβησαν σε εκείνα τα βουνά. Οι Κινέζοι αρχαιολόγοι βρήκαν μία αναφορά του πληθυσμού που κατοικούσε στις ορεινές σπηλιές του Bayan-Kara-Ula.
Το σκελετό ακόμα ενός «εξωγήινου» βρήκαν Τούρκοι σπηλαιολόγοι. Μία μούμια από την εποχή των παγετώνων βρισκόταν σε μία σαρκοφάγο, φτιαγμένη από κρυσταλλώδες υλικό. Το ύψος του ανθρωποειδούς αρσενικού πλάσματος δεν ξεπερνούσε τα 1,20 μέτρα, η απόχρωση της επιδερμίδας του ήταν ανοιχτό πράσινο και είχε μεγάλα διάφανα φτερά στα πλαϊνά.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, παρά την ασυνήθιστη εμφάνισή του, το συγκεκριμένο πλάσμα έμοιαζε περισσότερο με άνθρωπο παρά με ζώο. Η μύτη του, τα χείλια, τα αυτιά, τα χέρια, τα πόδια και τα νύχια έμοιαζαν πολύ με αυτά των ανθρώπων. Μόνο τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Ήταν τρεις φορές μεγαλύτερα από του ανθρώπου, και άχρωμα, όπως τα μάτια των ερπετών.
Πριν από λίγα σχετικά χρόνια, σε έναν αρχαίο αιγυπτιακό τάφο βρέθηκε η μούμια ενός άντρα, ύψους 2,5 μέτρων, που δεν είχε ούτε μύτη ούτε αυτιά, ενώ το στόμα του ήταν πολύ πλατύ, και χωρίς γλώσσα.
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Gaston de Villars, η ηλικία της μούμιας υπολογίζεται στα 4 χιλιάδες χρόνια. Είχε ενταφιαστεί ως Αιγύπτιος ευγενής, η μουμιοποίησή του είχε γίνει με εξαιρετική προσοχή, ενώ ήταν περιτριγυρισμένος από υπηρέτες, τρόφιμα και αντικείμενα τέχνης, σχεδιασμένα για τη ζωή μετά θάνατον.
Εντούτοις, δεν ανήκαν όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν σε κάποιον αιγυπτιακό ή γήινο πολιτισμό. Για παράδειγμα, μεταξύ των ευρημάτων υπήρχε ένας στρογγυλός μεταλλικός δίσκος, που έφερε παράξενους χαρακτήρες, μία ενδυμασία φτιαγμένη από μέταλλο και υπολείμματα από κάτι που έμοιαζε με πλαστικά παπούτσια, καθώς και πολλές λίθινες πλάκες, γεμάτες με αναπαραστάσεις αστεριών, πλανητών και παράξενων μηχανών.
Και η λάρνακα, όμως, μέσα στην οποία βρέθηκε η μούμια ήταν ασυνήθιστη, καθώς ήταν φτιαγμένη από ένα υλικό που ήταν άγνωστο στην αρχαιότητα. Η πέτρα ήταν κυριολεκτικά λαξευμένη από τον βράχο, ώστε τα τοιχία να είναι λεία, όπως το γυαλισμένο μάρμαρο. Μάλιστα, έμοιαζε σαν να έχει κοπεί με λέιζερ, ενώ η επιφάνεια της πέτρας ήταν λειωμένη. Ο τάφος ήταν διακοσμημένος με μία ουσία που έμοιαζε με μόλυβδο.
Εντούτοις, η θεωρία περί «εξωγήινων» δεν είναι η μοναδική. Σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, οι «γίγαντες» και οι «νάνοι» θα μπορούσαν να είναι απλά ένα είδος ανθρώπων που ζούσαν κάποτε στη Γη αλλά για κάποιον λόγο εξαφανίστηκε.
Archaeology Daily

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Η Ψυχολογία της Αγάπης: Απ’την ψευδαίσθηση στην πραγματικότητα


Όλοι μας έχουμε γαλουχηθεί θεωρώντας την αγάπη ως την πεμπτουσία της ζωής και το «κλειδί της επιτυχίας» στις σχέσεις μας. Πιστεύουμε ότι είναι η πηγή της ευτυχίας και αναλώνουμε την ζωή μας στην δημιουργία των προϋποθέσεων που θα καταστήσουν δυνατή την μόνιμη εδραίωσή της στη ζωή και στις σχέσεις μας...
Επιθυμούμε μια άνευ όρων αγάπη, δηλαδή την αγάπη που οι άλλοι μας προσφέρουν γι’ αυτό που είμαστε, κι όχι γι’ αυτό που κάνουμε, ή δεν κάνουμε.
Οι περισσότεροι από μας, στην προσπάθειά μας να εξιδανικεύσουμε τους γονείς μας και τους σημαντικούς μας ανθρώπους της παιδικής μας ηλικίας, εντάσσουμε την φροντίδα που πήραμε από εκείνους σ’ αυτήν την άνευ όρων αγάπη που τόσο πολύ ανάγκη την είχαμε και την έχουμε.
Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι άνθρωποι έχουν ζήσει έστω και λίγα λεπτά αυθεντικής αγάπης σε όλη τους τη ζωή! Οι περισσότεροι, με θλίψη και απογοήτευση συνηδητοποιούμε, σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο της ενηλικίωσής μας, πως το μεγαλύτερο κομμάτι της αγάπης που βιώσαμε μέσα στις σημαντικές μας σχέσεις κάθε άλλο παρά χωρίς όρους ήταν. Ότι οι γονείς, οι σύντροφοι, οι φίλοι μας μας αγαπούσαν –και μας αγαπάνε- επειδή μας θεωρούνε συνέχειά τους στο μέλλον, έξυπνους, όμορφους, αποτελεσματικούς, δοτικούς, σώφρονες, τρυφερούς, επειδή δεν λέμε εύκολα «όχι» στις ανάγκες των άλλων, επειδή έχουμε καλό χιούμορ, κ.ο.κ.
Αν βέβαια στραφούμε για λίγο με ειλικρινή διάθεση στον εαυτό μας, θα διαπιστώσουμε ότι οι όροι που και μεις οι ίδιοι θέτουμε σε εκείνους που αγαπάμε είναι αδυσώπητα άκαμπτοι και αυστηροί! Είμασταν πολύ μικρά παιδιά όταν εμποτιστήκαμε σ’αυτήν την γεμάτους όρους αγάπη, και δυσκολευόμαστε πολύ να την ξε-μάθουμε τώρα που γίναμε μεγάλοι.
Οι όροι που –με επίγνωση, ή ανεπίγνωστά μας- βάζουμε στα πρόσωπα με τα οποία εμπλεκόμαστε, γίνονται βάρη, επιβαρύνουν τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Όταν επιλέγουμε να αποσύρουμε κάποιους απ’ αυτούς τους όρους ανακαλύπτουμε την ευρύτητα των συναισθημάτων μας και την ικανοποίηση που μπορούμε να αντλήσουμε μέσα απ’ αυτά.
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που εμείς οι ίδιοι θέτουμε στην ανάγκη μας για άνευ όρων αγάπη είναι ο φόβος μας ότι αυτό το ωραίο συναίσθημα που δώσαμε δεν θα επιστραφεί ποτέ. Εκείνο όμως που δεν συνειδητοποιούμε, μέσα απ’αυτήν μας την υπόθεση, είναι ότι η συναισθηματική αίσθηση που αναζητάμε δεν βρίσκεται σ’ αυτό που θα πάρουμε, αλλά σ’ αυτό που εμείς προσφέρουμε.
Εάν υπολογίσουμε «λογιστικά» την αγάπη που δεχόμαστε –ή που θα έπρεπε να είχαμε δεχτεί- δεν θα νιώσουμε ποτέ ότι μας αγάπησαν και ότι μας αγαπούν. Αντίθετα, θα έχουμε συνεχώς την αίσθηση ότι μας χρωστάνε, όχι τόσο επειδή πράγματι μας χρωστάει κάποιος, αλλά επειδή η ίδια η πράξη του υπολογισμού δεν είναι καθαυτή μια πράξη αγάπης. Με άλλα λόγια, η αίσθηση ότι δεν μας αγαπούν δεν προκύπτει απ’ το γεγονός ότι δεν δεχόμαστε αγάπη. Είναι επειδή, εξαιτίας του φόβου μας, μπλοκάρουμε την δική μας ανάγκη να δώσουμε αγάπη.
Όταν είστε σε διαμάχη με κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο, έχετε την εντύπωση ότι νιώθετε απογοητευμένοι για κάτι που εκείνος/ εκείνη σας έκανε, ή δεν σας έκανε. Στην πραγματικότητα όμως νιώθετε θλίψη και απογοήτευση επειδή, από φόβο ότι θα υπερβείτε τον εγωκεντρικό σας εαυτό –και έτσι, ίσως και να τον χάσετε!- έχετε αποσύρει την αγάπη σας από το πρόσωπο που αγαπάτε.
Εάν αποφασίσετε –γιατί περί προσωπικής απόφασης πρόκειται!- να απλώσετε τα χέρια σας και, χωρίς ιδιαίτερο εσωτερικό διάλογο και σκέψη, αγκαλιάσετε την μητέρα σας, τον φίλο σας, τον αδερφό σας, μολονότι δεν είναι –ούτε ενδεχομένως θα γίνουν ποτέ- όπως θα θέλατε να είναι, θα αρχίσετε να βλέπετε μαγάλες αλλαγές στη ζωή σας. Θα δείτε να ελευθερώνονται δυνάμεις, μέσα και έξω από σας. Μα, πάνω απ’ όλα, θα δείτε τις καρδιές σας να μαλακώνουν και να γεμίζουν γαλήνη...

Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης
M.Sc. Ph.D. Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

Μορφωθείτε... για να μη θυμώνετε




Οι νεότεροιόσοι έχουν παιδιά και οι λιγότερο μορφωμένοι είναι οι τρεις κατηγορίες ανθρώπων που είναι πιθανότερο να εκδηλώσουν θυμό, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.
Ο θυμός, ένα από τα πιο κοινά αρνητικά συναισθήματα, μπορεί να έχει σημαντικές ψυχικές και σωματικές συνέπειες αν διαρκεί πολύ, αν και η σύγχρονη ψυχολογία τον θεωρεί μάλλον ως ένα φυσικό συναίσθημα, που ορισμένες φορές μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο, γι' αυτό, άλλωστε, ενθαρρύνει την εκδήλωσή του. Μάλιστα μια προηγούμενη μελέτη έχει διαπιστώσει ότι όσοι εκφράζουν συχνά το θυμό τους (σε λογικά πλαίσια!) μπορούν να ζήσουν περισσότερο από όσους τον κρατούν μέσα τους.
Η νέα έρευνα έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Τορόντο υπό τον καθηγητή Σκοτ Σίμαν του τμήματος κοινωνιολογίας, σύμφωνα με το Live Science, και θα δημοσιευτεί στο "International Handbook of Anger" (Διεθνές Εγχειρίδιο του Θυμού), που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2010.
Σύμφωνα με την έρευνα:
Οι νεότεροι άνθρωποι κάτω των 30 ετώννιώθουν πιο συχνά θυμό σε σχέση με τους μεγαλύτερους, κυρίως επειδή βιώνουν μεγαλύτερη πίεση χρόνου, περισσότερες οικονομικές δυσκολίες (ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης) και μεγαλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις στο εργασιακό περιβάλλον τους.
Η έλλειψη χρόνου και το συνακόλουθο αίσθημα πίεσης είναι ο συχνότερος παράγων πρόκλησης θυμού. Πέρα από τις πολλές χαρές της, μια οικογένεια με παιδιά (ειδικά όταν αυτά είναι άτακτα…) είναι ένα περιβάλλον όπου συχνά γεννιούνται συναισθήματα θυμού και επιθετικές συμπεριφορές, κάτι που ισχύει περισσότερο για τις γυναίκες παρά για τους άνδρες.
Οι περισσότερο μορφωμένοιείναι λιγότερο επιρρεπείς στον θυμό και, όταν θυμώνουν, μιλάνε πιο ανοιχτά από τους λιγότερους μορφωμένους για τις αιτίες του θυμού τους. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι γενικά ο αυτοέλεγχος αυξάνεται ανάλογα με το επίπεδο της μόρφωσης ενός ανθρώπου.
Όσοι έχουν μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα, τείνουν να έχουν και περισσότερο θυμό, κάτι που ισχύει επίσης περισσότερο για τις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες.
mediasoup.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

Σεξουαλική «νοημοσύνη»


(περιοδικό VITA)
Θα αναρωτηθεί κανείς, και δίκαια, τι σχέση έχει η σεξουαλικότητα με τη νοημοσύνη και τι μπορεί να σημαίνει «σεξουαλική νοημοσύνη»; Κι όμως, αν διευρύνουμε λίγο τον όρο «νοημοσύνη» και μπορέσουμε να τον κατανοήσουμε σαν μια ανθρώπινη ιδιότητα που δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου μας, με τον καθαρά ορθολογιστικό δηλαδή, «σχολικό» τρόπο να βλέπουμε και να ερμηνεύουμε τον κόσμο, θα δούμε ότι, ναι, και στη σεξουαλικότητα μπορεί να υπάρχει νοημοσύνη, με τον ίδιο τρόπο που μιλάμεκαι για συναισθηματική νοημοσύνη.

Πράγματι, τη λέξη νοημοσύνη, ή, πιο απλά, εξυπνάδα, έχουμε μάθει να την συνδέουμε αυτόματα με γράμματα και αριθμούς και πέρα απ’ αυτά τα δυο ίσως ακόμη με την ικανότητα και ταχύτητα αντίληψης, σε σχέση όμως πάντα με πληροφορίες και ερεθίσματα γνωστικού περιεχομένου. Αυτά τα χαρακτηριστικά περιλαμβάνει ο δείκτηςIQ. Επίσης θεωρείται δεδομένο ότι έξυπνος και ικανός είναι μόνο όποιος γεννήθηκε τέτοιος, ότι η νοημοσύνη είναι κάτι που δεν μαθαίνεται και δεν καλλιεργείται αν δεν την έχεις από «τα γεννοφάσκια σου». Γύρω στη δεκαετία του 80, ένας ψυχολόγος και καθηγητής στην Παιδαγωγική Σχολή του Χάρβαρντ, ο Χάουαρντ Γκάρντνερ, με το βιβλίο του Frames of Mind (τα Όρια του Νου) αμφισβήτησε την τόσο μονοδιάστατη και περιορισμένη αυτή θεώρηση της ανθρώπινης νοημοσύνης. Η δική του πεποίθηση ήταν ότι οι άνθρωποι διαθέτουν πολλαπλή νοημοσύνη, μια ευρεία γκάμα ικανοτήτων, δεξιοτήτων και ταλέντων, προσωπικών και κοινωνικών, που πάνε πολύ πιο πέρα απ’ την ξερή μέτρηση του δείκτη νοημοσύνης και που, πράγμα πολύ σημαντικό, μαθαίνονται και καλλιεργούνται. Αυτή καθιερώθηκε να την αποκαλούμε «συναισθηματική νοημοσύνη».
Αυτή η «καινούργια» θεώρηση της ανθρώπινης εξυπνάδας εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το πώς είναι δυνατόν, παιδιά ή ενήλικες με τόσο ψηλό δείκτη IQ, να καταλήγουν συχνά αποτυχημένοι, είτε στην προσωπική είτε στην επαγγελματική τους ζωή, είτε και στα δύο.
Ωραία όλα αυτά, αλλά θα αναρωτηθεί κανείς τι σχέση μπορεί να έχουν με την σεξουαλικότητα.
Όπως και με την εξυπνάδα, τείνουμε να έχουμε μία πολύ μονοδιάστατη αντίληψη για το τι σημαίνει σεξουαλικότητα και για το τι χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο με υψηλή σεξουαλική ικανότητα. Βλέποντας έναν νέο άνθρωπο που έχει ορισμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά, ελκυστικότητας, ομορφιάς και άνεση στη συνδιαλλαγή του με το άλλο φύλο τείνουμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι θα έχει επαρκή σεξουαλική ικανότητα και καλή σεξουαλική ζωή. Το να διαθέτει κανείς «από κούνια» τέτοια χαρακτηριστικά είναι σίγουρα μια πολύ καλή παρακαταθήκη.
Όμως, όπως το IQ δεν επαρκεί αν λείπουν βασικές προσωπικές και διαπροσωπικές δεξιότητες, αν με άλλα λόγια δεν υπάρχει ταυτόχρονα και στοιχειώδης συναισθηματική νοημοσύνη έτσι δεν φτάνει το, ας το ονομάσουμε,sex-appeal, αν δεν υπάρχει στοιχειώδης… σεξουαλική νοημοσύνη.
Ο όρος προέρχεται από δύο καθηγητές ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μασσαχουσέτης, τους Sheree Conradκαι Michael Milburn οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η καλή σεξουαλικότητα βασίζεται στην καλή γνώση και κατανόηση του εαυτού μας, που είναι και η βασική οδός για να απαλλαγούμε από όσα μας εμποδίζουν να απολαύσουμε τη σεξουαλικότητα μας.
Τα καλά νέα για όσους αισθάνονται τη σεξουαλικότητα τους ανεπαρκή, αδέξια,
μη ικανοποιητική, δύσκολη είναι ότι δεν γεννιέσαι με σεξουαλική νοημοσύνη αλλά την αποκτάς κι ότι ποτέ δεν είναι αργά γι’ αυτό.
Φυσικά δεν πρόκειται για την εκμάθηση κάποιων τεχνικών, αφού όλοι ξέρουμε ότι η σεξουαλικότητα είναι πολλά περισσότερα από μια απλή υπόθεση τεχνικής και τρόπου. Οι δυο επιστήμονες αναφέρουν τρεις βασικούς τομείς από τους οποίους πρέπει να ξεκινήσει κανείς για να ελευθερώσει και να βελτιώσει την σεξουαλικότητα του.
Αποδέσμευση από τα στερεότυπα

Ακόμη και τώρα, στην εποχή μας, 40 χρόνια σχεδόν μετά την λεγόμενη «σεξουαλική επανάσταση»εξακολουθούμε να είμαστε δέσμιοι στερεοτύπων και απόψεων κλισέ σχετικά με το σεξ, που καθορίζουν όχι μόνο την σεξουαλική μας συμπεριφορά αλλά και τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις μας από το σεξ και κατά συνέπεια το πόσο ικανοποιούμαστε απ’ αυτό. Τα στερεότυπα αυτά, που αναπαράγονται και ενισχύονται αενάως σε μυθιστορήματα, ταινίες, τηλεοπτική πραγματικότητα διαμορφώνουν μέσα μας το προφίλ του εραστή και του σεξ που φαντασιωνόμαστε σαν ιδανικό.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τέτοιου κλισέ είναι η ιδέα ότι το σεξ είναι ένα πράγμα εύκολο, μαγικό, αυθόρμητο, στιγμιαίο, ο μύθος δηλαδή του «κεραυνοβόλου σεξ». Στη φαντασίωση αυτή, ένα μόνο καυτό βλέμμα μέσα στο πλήθος, ένα παθιασμένο φιλί, ένας οργασμός μέσα στις τουαλέτες οδηγούν στον τέλειο και αιώνιο έρωτα… Κι επιπλέον αυτοί που τους συμβαίνουν όλα αυτά τα καταπληκτικά, όχι μόνο κάνουν έρωτα ασταμάτητα αλλά και χωρίς καθόλου προσπάθεια. Δεν έχουν να πολεμήσουν κανένα κόμπλεξ τους, δεν αισθάνονται την παραμικρή αναστολή κι αμφιβολία για τον εαυτό τους ή τον άλλο και ικανοποιούνται άμεσα και πλήρως απ’ την πρώτη στιγμή (και ως την τελευταία)!
Το κακό είναι πώς πολλές φορές όχι μόνο δεν συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται για στερεότυπα που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα αλλά αντίθετα υπερασπιζόμαστε τις αντιλήψεις αυτές σαν να πρόκειται για πολύτιμα ιδανικά και όνειρα με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε διαρκώς και πολλαπλά: απ’ το σεξ, απ’ τον εαυτό μας και απ’ τον εκάστοτε ερωτικό μας σύντροφο.
Όσο δεν αναγνωρίζουμε όμως μέσα μας τους μύθους, δεν μπορούμε να απελευθερωθούμε απ’ αυτούς, ενώ αντίθετα, όπως υποστηρίζουν οι δυο ειδικοί επί της σεξουαλικής νοημοσύνης ο καθένας μπορεί να έχει μια πλούσια και ανθηρή σεξουαλική ζωή αν καταβάλλει προσπάθεια να κατανοήσει και να διαφοροποιήσει μέσα του επαρκώς που τελειώνουν τα παραμύθια και τα κλισέ και που αρχίζει η δική του σεξουαλική πραγματικότητα. Η σεξουαλική νοημοσύνη δεν είναι ζήτημα τύχης, ομορφιάς ή sex-appeal αλλά εξαρτάται από ιδιότητες που μπορούμε να αποκτήσουμε να αναπτύξουμε και να βελτιώσουμε, έχοντας μάλιστα σύμμαχο σ’ αυτό και όχι εχθρό μας, το χρόνο που περνάει.



Συνειδητοποίηση της προσωπικής μας σεξουαλικής ταυτότητας

Δυστυχώς δεν κουβαλάμε μόνο στερεότυπα κι επιρροές πολιτισμικές πάνω στο σεξ, αλλά και αυτές που έχουν να κάνουν με την προσωπική μας ιστορία, αυτές που είναι συνυφασμένες με τον βαθύτερο εαυτό μας. Ο τρόπος που οι γονείς μας αντιμετώπιζαν το θέμα σεξ, που μας μίλησαν ή όχι γι’ αυτό, η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο σπίτι μας και οι κώδικες σωματικής επαφής, η αγάπη και η τρυφερότητα που μας έδωσαν (ή όχι), η «πρώτη μας φορά» ίσως, η πίεση που ασκούν επάνω μας τα προσωπικά μας ταμπού..
Οι επιλογές που αφορούν την σεξουαλική μας ζωή, η επιλογή ερωτικού συντρόφου, οι σεξουαλικές μας προτιμήσεις, ο τρόπος, ο ρυθμός, η ποιότητα του σεξ που κάνουμε, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σ αυτά τα προσωπικά βιώματα που έχουν διαμορφώσει και στιγματίσει μεν το σεξουαλικό μας προφίλ αλλά όχι με τρόπο μη αναστρέψιμο.
Το κλειδί για μια ικανοποιητική σεξουαλική ζωή δεν βρίσκεται σ’ αυτό που κάνουμε στο κρεβάτι αλλά σ’ αυτό που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μας όταν είμαστε στο κρεβάτι. Όταν καταφέρουμε να αναγνωρίζουμε αν και πότε οι σεξουαλικές μας επιθυμίες είναι υποκατάστατα συναισθηματικών αναγκών ή κατάλοιπα σεξουαλικών εμπειριών που βίωσαν άλλοι και αναγκαστικά μας μετέδωσαν, τότε μόνο μπορούμε να ζήσουμε πραγματικά τις δικές μας εμπειρίες.
Ένα παράδειγμα τέτοιων κατάλοιπων είναι η εμπειρία της Νίκης, 30 ετών: «Όταν τέλειωσε μια εφτάχρονη σχέση που είχα κι αφού έμεινα 2 χρόνια μόνη μου, ένιωθα μεν ακόμη «καμένη» και φοβόμουν να ξεκινήσω κάτι σοβαρό και σταθερό αλλά άρχισα να έχω περιστασιακές σχέσεις. Ένιωθα όμως τόσο χάλια μ’ αυτό που έκανα που γεμάτη ενοχές, και δεν ευχαριστιόμουν, και σταματούσα πάρα πολύ γρήγορα τις σχέσεις αυτές. Κάποτε συνειδητοποίησα ότι ένιωθα έτσι γιατί απ’ το σπίτι μου είχα μάθει ότι είναι «πουτανιά» να κάνεις ευκαιριακές σεξουαλικές σχέσεις χωρίς «σοβαρό σκοπό». Μόνο όταν μπόρεσα να παραμερίσω κάπως αυτό το ταμπού μπόρεσα να αφήσω σιγά-σιγά τον εαυτό μου να το ευχαριστηθεί και τελικά να μείνω σε μια τέτοια σχέση που εξελίχθηκε σε κάτι πολύ ωραίο και σταθερό».
Επαφή με τους άλλους

Φυσικά μια ικανοποιητική σεξουαλική ζωή δεν υπάρχει χωρίς ένα δεύτερο πρόσωπο και κυρίως χωρίς την ικανότητα να μιλάμε και να ακούμε πραγματικά τον άλλο. Η αντίληψη ότι τα σεξουαλικά μας προβλήματα δεν λέγονται, και ιδιαίτερα μάλιστα με τον σύντροφο μας είναι ένας από τους μύθους που ταλαιπωρούν εκατομμύρια ζευγάρια. Αν καταφέρουμε να σπάσουμε αυτό το «συμβόλαιο σιωπής» στο σεξ, έχουμε πολλές πιθανότητες να αποκτήσουμε ένα θαυμάσιο μέσο για να γνωρίσουμε και να προσεγγίσουμε σεξουαλικά τόσο το σύντροφο μας όσο και τον ίδιο μας τον εαυτό και να βελτιώσουμε σημαντικά τη σεξουαλική μας ζωή.
Προσοχή όμως, γιατί αυτό το «μιλάμε για το σεξ που κάνουμε» είναι ένα από τα πιο παρεξηγημένα πράγματα που αφορούν το σεξ κι έχει γίνει αφορμή να καταστραφούν πολλές ωραίες ερωτικές στιγμές (και σχέσεις). Ας μην ξεχνάμε μερικούς πολύ απλούς κανόνες σχετικά μ’ αυτό:
-Πρέπει να συμβαδίζει με την οικειότητα που αποκτά σιγά-σιγά η σχέση.
-Πρέπει να έχει την ίδια διστακτικότητα, τρυφερότητα και απαλότητα προς τον άλλο που έχουν και τα πρώτα αγγίγματα.
-Πρέπει να σέβεται και να λαμβάνει υπόψη το πόσο άνετα νιώθουμε και οι δύο μ’ αυτό το θέμα και να μην υπερβαίνει ούτε τα δικά μας όρια ούτε του άλλου.
-Αν δεν υπάρχει αυτονόητα στους κώδικες επικοινωνίας μας δεν γίνεται να το αποκτήσουμε απ’ τη μια μέρα στην άλλη, αλλά χρειάζεται να αρχίσουμε πολύ προσεκτικά και να αφήσουμε ατελείωτα περιθώρια χρόνου στον εαυτό μας και στη σχέση μας για να μάθει να μιλάει για το σεξ.
-Μπορεί να πετύχει μόνο αν μπορούμε να αφήσουμε απ’ έξω κάθε ίχνος κατηγορίας, επιθετικότητας, θυμού (προς τον άλλο και προς τον εαυτό μας), διαφορετικά… ας το αφήσουμε καλύτερα.

Η σεξουαλική νοημοσύνη, που προϋποθέτει μια ειλικρινή διερεύνηση -και αλλαγές ίσως- σ’ αυτές τις τρεις ψυχικές «περιοχές», μας δίνει τη δυνατότητα, σύμφωνα με τους δυο αμερικανούς ψυχολόγους, να αλλάξουμε τη ζωή μας, όσον αφορά τη σεξουαλικότητα και όχι μόνο, γνωρίζοντας πιο βαθιά τον εαυτό μας, κάνοντας καλές επιλογές αλλά κυρίως, νιώθοντας καλά μέσα στο «πετσί μας».

http://www.mypsychologist.gr/el/published-articles/sxeseis-gamos-sex/55--lr

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Η απενοχοποίηση, η μόδα, οι… προϋποθέσεις για να φορεθεί και η γνώμη των ανδρών "Ένα στρινγκ μού φτιάχνει τη διάθεση!"



Το σέξι εσώρουχο, σύμμαχος της γυναικείας φιλαρέσκειας

ΚΙΤΤΥ ΞΕΝΑΚΗ
Πριν από μερικά χρόνια, δεν τολμούσες να πεις ότι το φοράς. Σε κοιτούσαν σαν να έλεγες ότι συμμετέχεις σε… ερωτικά όργια. Οι καιροί όμως άλλαξαν και το στρινγκ, διότι περί αυτού ο λόγος, απενοχοποιήθηκε. Έγινε μόδα, έπαψε να γοητεύει μόνο τις έφηβες, έπαψε να θεωρείται μη βολικό, έγινε σύμμαχος της γυναικείας φιλαρέσκειας.
Εσώρουχο στρινγκ. Πλέον αναγνωρίστηκε η αξία του στο προαιώνιο παιχνίδι της αποπλάνησης
Αρκεί μία γρήγορη δημοσκόπηση γύρω μας για να επιβεβαιώσει την πρόοδο που έχει σημειώσει το μικροσκοπικό αυτό ενδυματολογικό αξεσουάρ. Σε αρκετές χώρες μάλιστα, μεταξύ των οποίων και η Γαλλία, οι πωλήσεις του ξεπέρασαν φέτος, για πρώτη φορά, εκείνες των παραδοσιακών - αλλά θεωρούμενων ελαφρώς ξεπερασμένων - γυναικείων εσωρούχων.
Λειτουργικό. "Δεν υφίσταται πια ψυχολογικό φρένο όσον αφορά το στρινγκ", διαβεβαιώνει στη "Liberation" η Καρόλ Μπονερί, υπεύθυνη του τμήματος γυναικείων εσωρούχων στο γνωστό γαλλικό πολυκατάστημα Le Printemps. Κυκλοφορεί πλέον από όλες τις μάρκες που σέβονται τον εαυτό τους. "Έπαψε να θεωρείται υπερβολικά ερωτικό, να παραπέμπει σε sex-shop, διότι βρήκε τη λειτουργία του", λέει η Βερονίκ Ροτιρό, από την εταιρεία Carlin International. "Είναι τυπικό του φαινομένου της "σεξουαλικοποίησης" της καθημερινής γυναίκας, του καθημερινού άνδρα", καταθέτει την πιο επιστημονική του άποψη ο Ζαν-Κλοντ Αμαντιέ, κοινωνιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris Ι: "Οικειοποιούμαστε αξεσουάρ που ανήκαν μέχρι πρόσφατα σε "φυλές", σε πολύ συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων".
Τους άνδρες ας τους αφήσουμε για αργότερα. Το υπ' αριθμόν ένα επιχείρημα των γυναικών είναι: "Το στρινγκ εξαφανίζει τα σημάδια του εσωρούχου κάτω από τα ρούχα". Ένα πανάρχαιο σύμπλεγμα που αναδύθηκε (θέλαμε δεν θέλαμε) στην επιφάνεια από τη μόδα που επιτάσσει ρούχα τα οποία αγκαλιάζουν το σώμα. Μία πρώην "αντίπαλος" του στρινγκ καταθέτει την εμπειρία της: "Για πολλά χρόνια ήμουν πεπεισμένη ότι δεν ήταν βολικό. Σιγά σιγά, όμως, το συνήθισα". "Είναι εντυπωσιακό το πώς η μόδα αλλάζει τα πράγματα", λέει ο Αμαντιέ. "Οι γυναίκες έλεγαν πάντα ότι το στρινγκ δεν είναι άνετο. Και ξαφνικά, συμβαίνει το αντίθετο: το στρινγκ γίνεται βολικό. Στην πραγματικότητα, αναγνωρίστηκε η αξία του στο προαιώνιο παιχνίδι της αποπλάνησης". Επιβάλλεται, πάντως, κάποια περίοδος προσαρμογής. Πρέπει επίσης να συντρέχουν και κάποιες προϋποθέσεις.
Μπορεί το στρινγκ να απενοχοποιήθηκε, αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι μπορεί - από πλευράς αισθητικής - να το φορέσουν όλες οι γυναίκες και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Κανόνας νούμερο ένα: να έχει γίνει επιμελής αποτρίχωση. Κανόνας νούμερο δύο: να μην υπάρχουν ίχνη από μαύρισμα. Κανόνας νούμερο τρία: συνοψίζεται στο γνωστό λαϊκό ρητό "τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και μεταξωτούς…". Απαραίτητη η γυμναστική, απαραίτητη και η πρόνοια της φύσης, απαραίτητη και η αυτοπεποίθηση, απαραίτητη και μία μικρή δόση επιδειξιομανίας. "Ανήκει στις όμορφες γυναίκες", συνηγορεί στη "Liberation" μια στυλίστρια. Κάθε ηλικίας, πρώτα από όλα στις έφηβες, αλλά (όσο τουλάχιστον πέφτει λόγος στους γονείς) από μία ηλικία και επάνω. "Όταν η μητέρα μου ανακάλυψε στα συρτάρια μου ένα στρινγκ, σοκαρίστηκε", αφηγείται μία 15χρονη κοπέλα.
"Το στρινγκ δεν είναι ένα απλό αξεσουάρ, είναι αναμφισβήτητα μία τελετουργία μετάβασης στην ενηλικίωση, δείχνει ότι η νεαρή κοπέλα αποκτά μία σεξουαλική διάσταση", λέει ο Ζαν-Κλοντ Αμαντιέ. "Αν οι μητέρες θέτουν ένα όριο ηλικίας, αυτό συμβαίνει διότι υφίσταται μία προφανής σεξουαλική διάσταση. Το στρινγκ εξακολουθεί να έχει μια ιδιαίτερη σημασία, διότι εκθέτει δευτερεύουσες μεν, ερωτογενείς όμως ζώνες".
Το κάλλος. Αυτά όσον αφορά τις γυναίκες. Οι άνδρες όμως; Πώς αντιδρούν σε αυτή τη μόδα; Κάποιοι προσπαθούν να μπουν στη θέση των γυναικών: "Δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να τους αρέσει να έχουν ένα κορδόνι μέσα στους γλουτούς", λέει ο Φαμπιάν στη γαλλική εφημερίδα. "Είναι το ίδιο με το να περπατάς πάνω σε ψηλά τακούνια, μου φαίνεται ένα σκέτο μαρτύριο". Άλλοι διαμαρτύρονται ότι το γυναικείο σώμα γίνεται υπερβολικά εμφανές, ότι εκλείπει η γοητεία του να φαντάζεσαι, να μαντεύεις, τι κρύβεται "από κάτω". Κάποιοι θεωρούν ότι το στρινγκ αδικεί ακόμη και τους αρτιότερα σχηματισμένους γλουτούς, ότι τα παραδοσιακά εσώρουχα ή ακόμη και τα μπόξερ αναδεικνύουν καλύτερα το γυναικείο κάλλος. Άλλοι θεωρούν το επιχείρημα περί εξαφάνισης των σημαδιών κάτω από τα ρούχα ως ένα απλό γυναικείο "άλλοθι". Και άλλοι απλώς διαφωνούν. "Αυτή η άμεση πρόσβαση στους γλουτούς είναι υπέροχη". "Ένα στρινγκ μού φτιάχνει πάντα τη διάθεση". Το καλύτερο θα ήταν να αποκτήσουν όλοι ιδία άποψη. Δηλαδή να το δοκιμάσουν.
http://www.greek-language.gr/gπηγή: 
Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Η ιστορία του καφέ

Ο καφές είναι ένα παγκόσμια διαδεδομένο ρόφημα, το οποίο κατασκευάζεται από τα καβουρδισμένα και αλεσμένα σπέρματα της καφέας ή καφεόδεντρου. Ο καφές έχει αναζωογονητική δράση, η οποία οφείλεται στο βασικό του συστατικό, την καφεΐνη, ένα αλκαλοειδές συστατικό που υπάρχει στους σπόρους των καρπών του. Υπολογίζεται ότι η διαδικασία ετοιμασίας του ροφήματος επαναλαμβάνεται παγκοσμίως πάνω από 400 δισεκατομμύρια φορές το χρόνο.
Καφέα ή ΚαφεόδενδροΚαφεόδενδροΤο φυτό απ’ το οποίο προέρχεται ο καφές (κόκκοι) είναι ένας αειθαλής κορμώδης θάμνος που μοιάζει πολύ με την κερασιά. Έχει 66 αναγνωρισμένες ποικιλίες και ονομάζεται καφεόδενδρο ή καφέα. Τα καφεόδενδρα ζουν περίπου 25 – 30 χρόνια και ευδοκιμούν κυρίως σε τροπικά κλίματα. Τα άγρια φτάνουν σε ύψος τα 30 πόδια, το ύψος όμως των καλλιεργούμενων περιορίζεται, για ευκολότερη συγκομιδή. Υπάρχουν δυο βασικά είδη καφεόδεντρου, η Coffea arabica που προέρχεται από την Αιθιοπία και δίνει τους καρπούς με την καλύτερη γεύση και άρωμα, και η Coffea canephora (robusta), οι καρποί της οποίας περιέχουν περισσότερη καφεΐνη, και προέρχεται απ’ την Ουγκάντα.
Οι κάλυκες του καφέ (καρπού) αναπτύσσονται κατά μήκος των κλαδιών και χρειάζονται σχεδόν ένα χρόνο μέχρι να ωριμάσουν, παίρνοντας ένα κοκκινωπό χρώμα. Ο κόκκος του καφέ είναι το κουκούτσι του καρπού του δέντρου· βρίσκεται στο κέντρο του, κάτω από τη σάρκα και το φλοιό του καρπού, που απομακρύνεται κατά την προεπεξεργασία του καφέ. Ο κόκκος χωρίζεται συνήθως σε 2 μέρη ή μπορεί να είναι ακόμη και μονός, γνωστός και ως μαργαριταρένιος (Pearl Coffee).
Προέλευση του καφέ
Η ιστορία του καφέ ξεκίνησε στην Αιθιοπία, όπου η Coffea arabica μεγάλωνε ελεύθερα σαν θάμνος. Αρχικά ο καρπός χρησιμοποιόταν αυτούσιος από τους τοπικούς πληθυσμούς, που είτε τον μασούσαν είτε τον άλεθαν σε μικρούς σβώλους.
Το όνομα του καφέ προέρχεται από την Αραβική λέξη qahhwa (κάουα), που σημαίνει «αυτό που εμποδίζει τον ύπνο», η οποία είναι παραφθορά τμήματος της αρχικής Αραβικής ονομασίας του καφέ, qahwat al-būnn, κρασί του κόκκου, που αναφέρεται στο γεγονός ότι ο καφές χρησιμοποιείται σαν υποκατάστατο του κρασιού, καθώς το Κοράνι απαγορεύει το αλκοόλ. Όταν ο καφές πρωτοήρθε στην Ευρώπη ήταν γνωστός ως «Αραβικό κρασί». Μια άλλη εκδοχή αποδίδει το όνομα του καφέ στο Βασίλειο της Κάφφα, την περιοχή της Αιθιοπίας όπου άρχισε να χρησιμοποιείται ο καφές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η προέλευση του καφέ και η ανακάλυψη των ιδιοτήτων του έδωσε τροφή και σε αρκετούς μύθους. Οι σημαντικότεροι είναι αυτός που αποδίδει την ανακάλυψη των ιδιοτήτων του καφέ σε έναν Αιθίοπα γιδοβοσκό, τον Καλντί, που παρατήρησε ότι τα ζώα του γίνονταν πιο δραστήρια όταν έτρωγαν τους καρπούς του φυτού του καφέ (μύθος των κατσικών που χορεύουν) και αυτός που λέει ότι ο καφές δόθηκε στον Μωάμεθ από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ προκειμένου να του χαρίσει δύναμη και αντοχή.
Ο καφές στον αραβικό κόσμο
Από την Αφρική ο καφές πέρασε στην Υεμένη, όπου τον έφεραν σκλάβοι από το σημερινό Σουδάν. Η πρώτη αναφορά από τους Μουσουλμάνους γίνεται περίπου στο 900 μ.Χ. στα γραπτά του Πέρση γιατρού Ραζί και υπολογίζεται ότι η παρασκευή του καφέ όπως τη γνωρίζουμε σήμερα (με καβούρδισμα των σπόρων δηλαδή και βράσιμό τους) άρχισε γ’υρω στο 14ο αιώνα. Η πρώτη λεπτομερής αναφορά που έχουμε για την προέλευση και τη χρήση του καφέ είναι μια εργασία του Αμπντ Αλ Καντίρ Αλ-ΤΖαζίρι από τα 1587, όπου αναφέρεται ότι ο πρώτος που καθιέρωσε τη χρήση του καφέ ήταν ο μουφτής του Άντεν τον 14ο αιώνα.
Από την Υεμένη ο καφές διαδόθηκε βορειότερα, στη Μέκκα και τη Μεδίνα και από εκεί στις μεγάλες πόλεις της βόρειας Αφρικής. Η ιδιότητα του καφέ να καταπολεμά την υπνηλία τον έκανε δημοφιλή ανάμεσα στους Σούφι, ενώ καθώς το Κοράνι απαγορεύει τη χρήση αλκοόλ ο καφές θεωρήθηκε ένα καλό υποκατάστατο, και από κοινωνικής άποψης η χρήση του ήταν ίδια με αυτή του αλκοόλ στη Δύση: τα καφεποτεία γίνονταν τόπος συνάθροισης, συζητήσεων, διασκέδασης ή και τζόγου. Τα πρώτα καφεποτεία άνοιξαν στη Μόκα, που ήταν και το κύριο λιμάνι από το οποίο γινόταν η διακίνηση του καφέ. Αρκετές φορές λόγω του χαρακτήρα τους τα καφεποτεία έγιναν τόπος πολιτικής συζήτησης και δραστηριότητας, και για αυτό έγιναν αρκετές προσπάθειες να κλείσουν, χωρίς όμως επιτυχία λόγω της δημοτικότητας του ροφήματος. Την ίδια τύχη είχαν και οι προσπάθειες να απαγορευτεί γενικά ο καφές σαν διεγερτική ουσία, τόσο από σκληροπυρηνικούς ιμάμηδες στη Μέκκα και το Κάιρο, όσο και από την Αιθιοπική Εκκλησία αργότερα.
Ο καφές στην Ευρώπη
Ο καφές -σαν έτοιμο προϊόν, καθώς οι Άραβες απαγόρευαν αυστηρά την εξαγωγή σπόρων- πέρασε στην Ευρώπη από τη Βενετία, που διατηρούσε ισχυρές εμπορικές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο, στα τέλη του 16ου αιώνα. Διατέθηκε αρχικά από τους Βενετούς έμπορους στους πλούσιους, σαν εξωτικό είδος. Η δημοτικότητά του μεγάλωσε αφότου ο Πάπας Κλήμης Η΄, παρά τις συμβουλές του περίγυρού του να αφορίσει τον καφέ σαν ισλαμική απειλή προς το χριστιανισμό, δοκίμασε στα 1600 καφέ, τον βρήκε εξαίσιο και τον «βάπτισε» Χριστιανικό ρόφημα. Το πρώτο καφεποτείο άνοιξε στην Ιταλία το 1645.
Οι Ολλανδοί ήταν οι πρώτοι που κατάφεραν να πάρουν σπόρους καφέ και να τον καλλιεργήσουν αρχικά στις αποικίες τους στην Ινδονησία. Την ίδια εποχή περίπου το φυτό του καφέ πέρασε και στην Ινδία, όπου μετέφερε σπόρους λαθραία ο Μπάμπα Μπουντάν, επιστρέφοντας από τη Μέκκα.
Η δημοτικότητα του καφέ αυξήθηκε ραγδαία στην Ευρώπη· στην Αγγλία υπήρχαν 3000 καφεποτεία το 1675. Ο καφές έφτασε στη Γαλλία το 1657 και το 1669 το δώρο που έφερε στο Παρίσι ο απεσταλμένος του Σουλτάνου Μοχάμετ Δ’ ήταν μια μεγάλη ποσότητα καφέ.
Ένα από τα λάφυρα Πολωνών, Αυστριακών και Γερμανών μετά την νίκη τους στη Βιέννη το 1683 ήταν τα πολλά σακιά με καφέ που άφησε πίσω του ο ηττημένος Οθωμανικός στρατός. Ο Φραντσίζεκ Κουλτζίτσκι, Πολωνός αξιωματικός στον οποίο χαρίστηκαν τα σακιά του καφέ σαν δώρο για τη γενναιότητά του, άνοιξε ένα καφεποτείο, ενώ πρωτοτύπησε και με την προσθήκη ζάχαρης και γάλακτος στον καφέ. Έτσι η νίκη αυτή έγινε και αφορμή για τη διάδοση του καφέ στην Αυστρία, την Πολωνία και τη Γερμανία.
Ο καφές στην Αμερική
Τον καφέ έφεραν στην Αμερικανική Ήπειρο οι Γάλλοι, μέσω των αποικιών τους στη Μαρτινίκα, τη Γαλλική Γουινέα και αλλού. Τα πρώτα φυτά έφερε ο Γκαμπριέλ ντε Κλιού στη Μαρτινίκα το 1714. Από εκεί πέρασε στη Γαλλική Γουινέα. Το 1727, ο Φραντσίσκο Παλχέτα στάλθηκε από το βασιλιά της Βραζιλίας στη Γουινέα, προκειμένου να φέρει σπόρους καφέ για να καλλιεργηθούν στη χώρα του. Καθώς η απόσπαση των σπόρων αποδείχτηκε δύσκολη, ο Παλχέτα έλυσε το πρόβλημα σαγηνεύοντας τη γυναίκα του Γάλλου Κυβερνήτη, η οποία του έδωσε σπόρους και φύτρα καφέ, κι έτσι το φυτό πέρασε στη Βραζιλία, η οποία σήμερα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή καφέ στον κόσμο.
Την ίδια περίπου εποχή ο καφές καλλιεργήθηκε στη Τζαμάικα, το 1740 στο Μεξικό, το 1784 στη Βενεζουέλα και στα τέλη του αιώνα στην Κολομβία. Το 1893, ο καφές πέρασε από τη Βραζιλία στην Κένυα και την Τανζανία, ολοκληρώνοντας έτσι το διηπειρωτικό του ταξίδι που ξεκίνησε λίγο βορειότερα, στην Αιθιοπία, 900 χρόνια πριν.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, οι Ολλανδοί, από τους πρώτους εμπόρους και καλλιεργητές του καφέ, μετέδωσαν άθελα τους την καλλιέργεια του καφέ στην Αμερική. Δώρισαν ένα δέντρο καφέ στο Λουδοβίκο 14ο και ο αξιωματικός Gabriel Mathieu do Clieu έκλεψε ένα μικρό δενδρύλλιο από το δέντρο και το μετέφερε στην Γαλλική αποικία της Μαρτινίκης (νησί της Καραϊβικής). Από εκεί βρήκε το δρόμο του για την Ν. Αμερική.
Ο καφές στην Ελλάδα
Η ιστορία του καφέ στην Ελλάδα αρχίζει απο τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η Ελλάδα, σαν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δοκιμάζει τον καφέ πρίν από την υπόλοιπη Ευρώπη. Ιδιαίτερα οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Θεσσαλονίκης και γενικά της Βορείου Ελλάδος πρώτοι γνωρίζουν και συνηθίζουν τον καφέ μαζί με τους Τούρκους. Στην Θεσσαλονίκη του 17ου αιώνα σύμφωνα με τις πηγές, υπάρχουν περισσότερα από 300 καφενεία όπου συχνάζουν Έλληνες και Τούρκοι, ενώ μεγάλο αριθμό καφενείων συναντά κανείς και σε άλλες πόλεις, όπως τις Καβάλα, Δράμα κ.α.
Στην Αθήνα και τις πόλεις της Νοτίου Ελλάδος τα καφενεία εμφανίζονται αργότερα. Στην αρχή είναι μικρά και συχνάζουν σε αυτά μόνο Τούρκοι, σταδιακά όμως η πελατεία τους εμπλουτίζεται και με Έλληνες. Σύμφωνα με τον Παπαδιαμάντη, από το 1760 η συνήθεια του καφέ μεταδίδεται και στην υπόλοιπη Ελλάδα με αφετηρία πάντα την Κωνσταντινούπολη.
Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα τα καφενεία κάνουν και τη δουλειά του καφεκόπτη, δηλαδή προμηθεύονται πράσινο ακατέργαστο καφέ και αφού τον καβουρδίσουν, τον αλέθουν σε μικρούς χειροκίνητους μύλους. Το καβούρδισμα γίνεται μέσα σε ειδικά τηγάνια που είναι καλυμμένα με μεταλλικό καπάκι και έχουν χερούλι για το συνεχές ανακάτεμα του καφέ.. Μπορεί να γίνει επίσης με περιστροφικό ψήσιμο, σε κύλινδρο που λειτουργεί όπως ακριβώς ο οβελίας του Πάσχα. Το άλεσμα του καφέ γίνεται είτε με χειροκίνητους μύλους, είτε με τη μέθοδο του κοπανίσματος. Τα μεγάλα καφενεία μάλιστα έχουν έναν υπάλληλο που έχει σαν αποκλειστική του απασχόληση το κοπάνισμα του καφέ, εργασία που γίνεται στην είσοδο του καφενείου για την προσέλκυση της πελατείας.
Μέχρι το 1900 περίπου δεν υπάρχουν ειδικά καταστήματα για την πώληση του καφέ. Η εισαγωγή γίνεται από εισαγωγείς ειδών Γενικού Εμπορίου μαζί με την ζάχαρη, το κακάο, το τσάι και άλλα είδη διατροφής. Από τους εισαγωγείς ο καφές διοχετεύεται στην κατανάλωση μέσω των καταστημάτων λιανικής πώλησης τροφίμων, των γνωστών «μπακάλικων». Οι νοικοκυρές αγοράζουν όπως και τα καφενεία τον καφέ σε πράσινη μορφή και τον επεξεργάζονται στο σπίτι, προσθέτοντας μάλιστα και λίγο σιτάρι , κριθάρι ή ρεβίθι για να διαρκέσει περισσότερο, αφού ο καφές είναι πολύ ακριβός για το μέσο εισόδημα της εποχής.
Τα πρώτα ειδικά καταστήματα για τον καφέ, τα λεγόμενα Καφεποιεία, που γρήγορα μετονομάζονται σε Καφεκοπτεία, εμφανίζονται στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ο αιώνα και ασχολούνται αποκλειστικά με την εισαγωγή, επεξεργασία και πώλησης του καφέ έτοιμου για κατανάλωση. Απο τα πρώτα Καφεκοπτεία της Αθήνας είναι ο «Οικος Μπέλκα» στην Πλατεία Δημοτικού Θεάτρου (σημερινή Πλατεία Κοτζιά) και το καφεκοπτείο Ανδρέα Ριζόπουλου στην ίδια περιοχή. Το 1914 ανοίγει το καφεκοπτείο Μισεγιάννη – Μάστορη στην αρχή της οδού Σκουφά στο Κολωνάκι, ενώ το 1920 ανοίγει το πρώτο καφεκοπτείο Λουμίδη στον Πειραιά.
Την δεκαετία του 1920, το Καφεκοπτείο Μισεγιάννη, μετά από παραγγελία του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» εισάγει στην ελληνική αγορά τον Γαλλικό Καφέ και στη συνέχεια και όλα τα υπόλοιπα είδη καφέ που συνηθίζονται στην Ευρώπη. Στην δεκαετία του 30 ανοίγουν πολλά καφεκοπτεία, ενώ κατά την διάρκεια της κατοχής του 1940-44, λόγω έλλειψης του είδους, όσα κατορθώνουν να επιβιώσουν ασχολούνται με την επεξεργασία υποκατάστατων του καφέ ( ρεβίθι, κριθάρι, λούπινο) και παράλληλα με το εμπόριο διαφόρων ειδών, μη σχετικών με τον καφέ.
Μετά την απελευθέρωση αρχίζει μια περίοδος σκληρών κυβερνητικών παρεμβάσεων στην τιμή του καφέ, για συναλλαγματικούς λόγους, που έχει σαν αποτέλεσμα την υποβάθμιση της ποιότητας του προσφερόμενου ελληνικού καφέ και τη στροφή του καταναλωτή προς τον νεοεμφανισθέντα, και χωρίς κανένα έλεγχο τιμής στιγμιαίο καφέ. Καφενεία, Κυλικεία, Καφετέριες, καταστήματα Τροφίμων παραμερίζουν τον ελληνικό καφέ – που σιγά-σιγά περιθωριοποιείται – και προωθούν τον στιγμιαίο γιατί τους προσφέρει μεγαλύτερο κέρδος. Μόλις την δεκαετία του 80 αρχίζει η ομαλοποίηση της Αγοράς και επιστροφή στις καλές ποιότητες καφέ, αλλά η μεγάλη ζημιά έχει ήδη γίνει, ιδιαίτερα δε στην νεολαία που έχει πια συνηθίσει τον στιγμιαίο καφέ, ένα προϊόν φυσικοχημικής επεξεργασίας, γνωστό ότι βλάπτει την υγεία του ανθρώπου (καρδιά, νεύρα, στομάχι).
Ο ελληνικός καφέςΕλληνικός καφέςΕλληνικός καφές είναι η ονομασία που αποδίδεται στον τούρκικο καφέ από τους Έλληνες και πίνεται περισσότερο από κάθε άλλο είδος καφέ σε πολλές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής.
Ο καφές αυτός ονομάζεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με την χώρα. Στις χώρες που δεν καταναλώνεται αρκετά είναι γνωστός ως «τουρκικός καφές», όπως και στην Τουρκία.
Κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα η ονομασία άλλαξε σε «ελληνικός καφές». Η αλλαγή αυτή ξεκίνησε για διαφημιστικούς λόγους και προωθήθηκε από μεγάλη ελληνική εταιρεία επεξεργασίας καφέ.
Ο καφές αυτός συναντάται ακόμα με τις ονομασίες «αρμένικος καφές» (στην Αρμενία), «αραβικός καφές», ή «μεσανατολικός καφές». Στις χώρες των Βαλκανίων ονομάζεται συνήθως «τουρκικός», ή «ελληνικός» (τα τελευταία χρόνια) ενώ στην Κύπρο καλείται «κυπριακός».
Βασικό εργαλείο της παρασκευής του ελληνικού καφέ είναι το λεγόμενο μπρίκι, μέσα στο οποίο πρέπει να βράσει (σχεδόν) το μίγμα του νερού (75ml), με τον καφέ και τη ζάχαρη που ανακατεύουμε στην αρχή με το αναδευτήρι ή το κουταλάκι.
Επίσης χαρακτηριστικό είναι και το καϊμάκι, ένας πηχτός αφρός που δημιουργείται κατά την βράση του καφέ. Η παρασκευή του ελληνικού καφέ θεωρείται επιτυχημένη όταν το καϊμάκι διατηρείται κατά το σερβίρισμά του. Σερβίρεται σε φλυτζάνι μικρό ή χοντρό (του καφέ), αργά, κατά τις ακόλουθες ονομασίες παρασκευής:
  • Σκέτος (75 ml νερό + 1 κουταλάκι καφέ)
  • Μέτριος (75 ml νερό + 1 κουταλ. καφέ + 1 κουταλ. ζάχαρη)
  • Γλυκός (75 ml νερό + 1 κουτ. καφέ και 2 κουτ. ζάχαρη).
Άλλες ονομασίες όπως «βαρύ γλυκός», ή «πολλά βαρύς» ή «βαρύ γλυκός και όχι», αφορούν την επιτυχία στο καϊμάκι με ανεβοκατέβασμα του μπρικιού όταν σερβίρεται στο φλυτζάνι συνήθως χοντρό.
  • Όταν τοποθετούμε το μπρίκι στη χόβολη σκεπάζουμε αυτό μέχρι τη μέση τραβώντας με το κουταλάκι τη χόβολη γύρω του. Όταν ο καφές αρχίζει και φουσκώνει είναι έτοιμος για σερβίρισμα.
  • Στο διπλό καφέ οι δοσολογίες απλά διπλασιάζονται.
Η παρασκευή του καφέ με αυτόν τον τρόπο, χωρίς φιλτράρισμα, προέρχεται σχεδόν σίγουρα από τον αραβικό κόσμο. Στην Ελλάδα ήρθε μέσω των Τούρκων, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι που παρασκεύασαν τέτοιου είδους καφέ ήταν οι Βεδουίνοι της Μέσης Ανατολής οι οποίοι έβαζαν την χύτρα του καφέ πάνω στην άμμο που κάλυπτε την στάχτη και τα κάρβουνα για να τα κρατήσει ζωντανά. Γι’ αυτό υπάρχει και η παράδοση να ψήνεται ο καφές πάνω σε άμμο (στη χόβολη) στα παλαιομοδίτικα καφενεία. Η διάδοσή του στα Βαλκάνια πρέπει να είναι -σχεδόν σίγουρα- απόρροια της εμπορικής ακμής του λιμανιού της Υεμένης απ’ όπου πρέπει να έφθασε και στον Ελλαδικό χώρο.
Η παρουσία του πρέπει να θεωρείται μακρά, από πολύ παλιά στην περιοχή, αφού στις αφηγήσεις για την άλωση της Κωνσταντινούπολης διάφοροι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι η «Πόλις» είχε περί τα 300 με 500 καφενεία.
Η «εφεύρεση» του φραπέΦραπέςΟ καφές φραπέ είναι ένα ελληνικής επινόησης αφρώδες ρόφημα. Τα βασικά συστατικά του είναι στιγμιαίος καφές, ζάχαρη και νερό. Η εφεύρεσή του έγινε τυχαία κατά την διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη το 1957, ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρίας Nestlé στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας παρουσίαζε ένα νέο προϊόν για παιδιά, ένα σοκολατούχο ρόφημα που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντάς το με γάλα και χτυπώντας το με σέικερ.
Δημήτρης ΒακόνδιοςΟ Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος του Δρίτσα συνήθιζε να πίνει Nescafé που ήταν στιγμιαίος καφές και παρασκευαζόταν από την Nestlé. Σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά την διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει καφέ αλλά επειδή δεν έβρισκε ζεστό νερό, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό. Έβαλε καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Από το κούνημα ξεχύλησε ο καφές από το σέικερ και λέρωσε το κουστούμι του, αλλά γεννήθηκε το ρόφημα που θα λάτρευαν κατόπιν οι Έλληνες κι όχι μόνο. Μετά από χρόνια δήλωνε ότι δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως ένα απλό πείραμα τον οδήγησε στην εφεύρεση του διασημότερου ροφήματος στην Ελλάδα.
Το προϊόν λανσαρίστηκε και έγινε επιτυχία σε όλη την Ελλάδα και καταναλώνεται όλο τον χρόνο. Από τη δεκαετία του ’90 είναι το υπ’ αριθμόν ένα ρόφημα και στην Κύπρο, όπου συνήθως σερβίρεται αδύνατος, χωρίς πολύ καφέ. Ο φραπέ πίνεται επίσης σε μικρές ποσότητες στην Ταϊλάνδη, στην Μαλαισία, και τα τελευταία χρόνια οι βαλκάνιοι μετανάστες στην Ελλάδα τον μετέφεραν στις πατρίδες τους αλλά χωρίς μεγάλη διάδοση και με διαφορές (π.χ. στην Βουλγαρία πολλές φορές χρησιμοποιείται κόκα-κόλα αντί νερού, ενώ στην Σερβία προστίθεται πάντα παγωτό). Εισήχθη πριν κάποια χρόνια και σε άλλες μεσογειακές χώρες, όπως Ισπανία, όμως δεν είχε μεγάλη επιτυχία.
Η λέξη frappé είναι γαλλική και σημαίνει χτυπημένος ή ανακατεμένος. Ως ξένη λέξη κανονικά δεν κλίνεται (ο φραπέ). Όμως, σε αντίθεση με τις περισσότερες γαλλικές λέξεις που έχουμε δανειστεί και παραμένουν άκλιτες, στην ονομαστική μερικές φορές αποκτάει κατάληξη και κλίνεται (ο φραπές, του φραπέ, οι φραπέδες κλπ.), κυρίως στην καθομιλουμένη. Άλλωστε αυτό παραπέμπει και στην κλίση της λέξης «καφές». Ενίοτε στον προφορικό λόγο απαντά η μορφή «φραπεδιά» (π.χ.: «Πιάσε μια φραπεδιά») ή, σπανιότερα, «φραπεδούμπα» ή «φράπα».
Στη Γαλλία frappé σημαίνει ένα παγωμένο ρόφημα που παρασκευάζεται επίσης χτυπώντας το σε σέικερ αλλά από γάλα ή χυμό φρούτων χωρίς καφέ, και δεν έχει σχέση με τον ελληνικό φραπέ.
Στην Ελλάδα το Νεσκουίκ της Νεστλέ λανσαρίστηκε και ως σκόνη για ανάμειξη με κρύο γάλα και χτύπημα σε σέικερ, με την ονομασία Νεσκουίκ Φραπέ.
Τα συστατικά του φραπέ είναι στιγμιαίος καφές, νερό, ζάχαρη και προαιρετικά γάλα. Ο φραπές χαρακτηρίζεται «σκέτος», «μέτριος» ή «γλυκός» ως προς τις αναλογίες των συστατικών του. Κατασκευάζεται βάζοντας την επιθυμητή αναλογία καφέ και ζάχαρης σε ένα ψηλό ποτήρι ή σε σέικερ. Προσθέτοντας νερό σε ύψος ενός εκατοστού από τον πάτο του ποτηριού το μείγμα χτυπιέται στο σέικερ ή με ηλεκτρικό αναδευτήρα μέχρι να σχηματιστεί αφρός. Ακολούθως γίνεται προσθήκη πάγου και νερού και προαιρετικά γάλατος ή παγωτού. Σερβίρεται και πίνεται με καλαμάκι.
Ποικιλίες καφέ
Υπάρχουν δύο βασικά είδη καφεόδεντρου, ή καφέας τα οποία παράγουν τις δύο ποικιλίες οι οποίες και στηρίζουν το παγκόσμιο εμπόριο του καφέ: η καφέα Αραμπίκα και η καφέα Ρομπούστα.
Η ποικιλία arabica
Είναι η αρχαιότερη από τις δύο ποικιλίες. Πιστεύεται ότι προέρχεται από την Αιθιοπία αλλά, όπως δηλώνει και η ονομασία της, καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά στην Αραβική Χερσόνησο. Το 78% της παγκόσμιας παραγωγής καφέ είναι της ποικιλίας ‘arabica’. Ευδοκιμεί καλύτερα σε μεγάλα υψόμετρα, διαθέτει μία πολύ ραφιναρισμένη γεύση σε σύγκριση με τα υπόλοιπα είδη καφέ και περιέχει 1% καφείνη. Η ποικιλία arabica στις μέρες μας παράγεται κυρίως σε χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και είναι γνωστή για την έντονη αρωματική γεύση που δίνει στον καφέ. Από υψηλής ποιότητας ποικιλία arabica παρασκευάζονται οι διάφοροι τύποι ελαφρού καφέ (mild coffees).
Η ποικιλία robusta
Η ποικιλία robusta είναι ανθεκτικότερη στις ασθένειες του φυτού από την arabica, λόγω της σχεδόν διπλάσιας ποσότητας καφεΐνης που περιέχει (η καφεΐνη μπορεί να παραλύσει και σκοτώσει ορισμένα από τα έντομα που απειλούν το καφεόδεντρο). Είναι ένα «εύρωστο» είδος με υψηλή παραγωγή ανά φυτό. Ευδοκιμεί σε χαμηλότερα υψόμετρα και διαθέτει μία πιο δριμεία, σκληρή γεύση. Η ποικιλία robusta, που αποτελεί το υπόλοιπο 22% της παγκόσμιας παραγωγής, έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζεται στα θερμά-υγρά κλίματα, στα οποία η arabica δεν ευδοκιμεί. Παρά την περισσότερο ουδέτερη γεύση του σε σχέση με την arabica, η ποικιλία robusta έχει αυξημένη δημοτικότητα, ιδιαίτερα στη μορφή του διαλυτού καφέ.
Τα περισσότερα διακινούμενα σήμερα προϊόντα καφέ είναι συσκευασμένα μίγματα σε διάφορους συνδυασμούς των δύο ποικιλιών με διαφορετικά χαρακτηριστικά προκειμένου να ικανοποιήσουν την επιθυμητή γεύση και άρωμα από το καταναλωτικό κοινό.
Η δράση του καφέ
Η πιο γνωστή επίδραση του καφέ αφορά στο νευρικό σύστημα. Σε λογικές ποσότητες, ο καφές βελτιώνει τις πνευματικές ικανότητες, καθώς προκαλεί εγρήγορση και μείωση της ανίας. Ο βασικός λόγος είναι ότι καφές περιέχει καφεΐνη, ένα αλκαλοειδές που δρα ως τονωτικό. Για αυτό το λόγο ο καφές συνήθως καταναλώνεται πρωινές ώρες ή κατά τη διάρκεια της εργασίας. Περισσότερο ευαίσθητα στη δράση της καφεΐνης είναι τα άτομα τρίτης ηλικίας, ειδικά όσον αφορά στον ύπνο. Αντίθετα, τα παιδιά δεν είναι πιο ευάλωτα από τους ενηλίκους, σε μικρές δόσεις καφέ. Συχνά, μαθητές και φοιτητές διατηρούν την προσοχή τους στο πολύωρο διάβασμα που απαιτούν οι εξετάσεις, με τη βοήθεια του καφέ.
Στον ανθρώπινο εγκέφαλο η καφεΐνη προκαλεί αγγειοσυστολή, ενώ στα περιφερειακά αγγεία, διαστολή. Δεν είναι λοιπόν τυχαία η χρήση της σε αρκετά φάρμακα για την καταπολέμηση της ημικρανίας.
Υπερβολική κατανάλωση καφέ είναι δυνατό να προκαλέσει νευρικότητα, άγχος και αϋπνία. Στα περισσότερα άτομα, οριακή ποσότητα αντιστοιχεί η κατανάλωση 600mg καφεΐνης την ημέρα. Έρευνες έχουν δείξει ότι ο καφές μπορεί σε υψηλές ποσότητες (άνω των 5 γραμμαρίων καφεΐνης) να προκαλέσει δηλητηρίαση, γνωστή με την ονομασία καφεϊνισμός, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε θανατηφόρο κώμα. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι μπορεί να παρατηρηθεί εθισμός στον καφέ, όχι όμως λόγω της καφεΐνης, αλλά εξαιτίας ενός άλλου συστατικού του, της μεθυλξανθίνης.

πηγή: 
http://www.pare-dose.net/?p=150 Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Ένας Απλός και Φωτεινός Διαλογισμός

Ένας Απλός και Φωτεινός Διαλογισμός

Ένας πρώτος, σχετικά απλός και εύκολος διαλογισμός, ένας βασικός, θετικός και φωτεινός διαλογισμός, ο οποίος είναι πλήρης και άκρως ωφέλιμος συνολικά, σε όλα τα επίπεδα του εαυτού μας είναι ο διαλογισμός που ακολουθεί. Μπορεί να εφαρμοστεί καθημερινά, ακόμη και δύο και τρεις φορές την ημέρα. Διαρκεί περίπου είκοσι λεπτά. Μπορεί να γίνει και πιο σύντομα ή να διαρκέσει και πολύ περισσότερο, εάν το επιθυμούμε. όπως κάθε διαλογισμός, καλό θα είναι να εφαρμοστεί για τουλάχιστον επτά συνεχόμενες ημέρες, ώστε να τον κατανοήσουμε, να τον αισθανθούμε, να το βιώσουμε και να αντιληφθούμε την ενέργεια, τη δυναμική και τη δράση του!
  • Πριν από το διαλογισμό μπορείς να κάνεις ένα ζεστό χαλαρωτικό ντους ή ένα ζεστό χαλαρωτικό μπάνιο.
  • Φόρεσε καθαρά, απλά και άνετα ρούχα. Βγάλε οτιδήποτε μπορεί σε ενοχλεί, παπούτσια, κοσμήματα, ζώνη.
  • Τακτοποίησε και καθάρισε το χώρο σου.
  • Άναψε μερικά λευκά κεράκια, βάλε χαλαρωτική μουσική, κλείσε τα τηλέφωνα, χαμήλωσε τα φώτα. Μπορείς να έχεις στο χώρο σου κάτι αρωματικό, αιθέρια έλαια να ανάψεις ένα αρωματικό στικ ή ένα αρωματικό κεράκι. Μπορείς επίσης να χρησιμοποιήσεις λιβάνι, φασκόμηλο ή σπρέι με αιθέρια έλαια (για παράδειγμα, τα προϊόντα «αύρα-σώμα»).
  • Κάθισε αναπαυτικά, αρκεί να έχεις όρθια την πλάτη σου, σε ευθεία.
  • Κλείσε απαλά τα μάτια και πάρε δέκα βαθιές αναπνοές.
  • Κάνε την αναπνοή σου βαθιά, αργή και σταδιακή, τόσο την εισπνοή όσο και την εκπνοή. Πάρε το χρόνο σου. Νιώσε και απόλαυσε κάθε αναπνοή. όσο πιο βαθιά γίνεται. όσο πιο αργά γίνεται. Χαλάρωσε.
  • Ζήτησε από το σώμα σου και το νου σου να χαλαρώσουν, να χαλαρώσουν τελείως. Ζήτησε το νοερά, από μέσα σου και νιώσε το να γίνεται. Περίμενε λίγο.
  • Σιγά σιγά, δες τον εαυτό σου να λούζεται από φως. Ζεστό, λαμπερό και καθαρό λευκό φως, άφθονη ζωτική ενέργεια. Μείνε σε αυτή την εικόνα και τον οραματισμό για μερικά λεπτά. Κράτα την εικόνα (ή απλά την πρόθεση και τη σκέψη) αυτή όσο περισσότερο και όσο πιο ισχυρά και ζωντανά μπορείς.
  • Νιώσε τη γαλήνη και την ειρήνη να απλώνονται μέσα σου. Νιώσε τη γαλήνη και την ειρήνη να απλώνονται και γύρω σου. Νιώσε συμπόνια για όλα τα πλάσματα και αγνή αγάπη. Στείλε θετικές σκέψεις, θετικές σκέψεις παντού, φως και αγάπη, καθαρό και αγνό φως και καθαρή και αγνή αγάπη παντού.
  • Μείνε μερικά λεπτά σε αυτή την υπέροχη αίσθηση φωτός και αγάπης. Αίσθηση γαλήνης και ειρήνης. Χαλάρωσε βαθύτερα. Αφέσου. Αφέσου εντελώς. Λύσου... Φως και Αγάπη... Γαλήνη και Ειρήνη... Παντού μέσα σου... Παντού γύρω σου... Φως και Αγάπη... Γαλήνη και Ειρή- νη... Υπέροχη αίσθηση!
  • Πάρε και πάλι δέκα βαθιές, αργές και σταδιακές αναπνοές, έχοντας στο νου σου πως εισπνέεις καθαρό φως και καθαρή ενέργεια και πως εκπνέεις οτιδήποτε δεν χρειάζεσαι. Πάρε το χρόνο σου. Νιώσε και απόλαυσε κάθε αναπνοή. όσο πιο βαθιά γίνεται. όσο πιο αργά γίνεται. Συνειδητά.
  • Επέστρεψε στο «εδώ και τώρα», έχοντας ξεκουραστεί πλήρως, με πλήρη αναζωογόνηση σε πνεύμα, νου και σώμα. Επιστρέφεις 100% στο «Εδώ και Τώρα». Στο σώμα σου. Γείωση, 100% γείωση. Σιγά σιγά κίνησε το σώμα σου, τα χέρια και τα πόδια, τεντώσου. Μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου σε μια πιο φωτεινή και όμορφη πραγματικότητα!
  • Κράτησε την αίσθηση αυτή, την αγάπη, το φως και τη δύναμη, κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ημέρας. Να είσαι συνειδητός, με επίγνωση, γαλήνη και αγάπη. Συνέχισε τη μέρα σου με χαρά, ειρήνη και ελευθερία, απολαμβάνοντας το καθετί.
Στο Διαλογισμό δεν γίνεται ποτέ λάθος και δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος. Είναι ένα εσωτερικό αγνό παιχνίδι, μια στιγμή κατά την οποία στρέφουμε την προσοχή μας προς τα μέσα, προς τον εαυτό και την ουσία μας. Μια ευκαιρία για ξεκούραση και αναζωογόνηση σε όλα τα επίπεδα. Ο διαλογισμός μπορεί να διαρκέσει από μερικά μόνο λεπτά μέχρι όσο εμείς επιθυμούμε, δεν υπάρχει κάποιο όριο. Με τη συχνή και καθημερινή του εφαρμογή, ο διαλογισμός γίνεται πιο απλός, πιο εύκολος και ξεκάθαρος και όλες οι θετικές επιδράσεις, σε πνεύμα, νου και σώμα, γίνονται όλο και πιο δραστικές και εμφανείς!
Καλό Διαλογισμό! Με Αγάπη!
Με όσα συμβαίνουν σήμερα στην ελληνική καθημερινή πραγματικότητα, είναι απαραίτητο όσο δύσκολο και να είναι να συνεχίσουμε να έχουμε θετική σκέψη και ο καθένας όσο μπορεί να στέλνει το δικό του φως γύρω του..Είναι πολύ σημαντικό να μην χάσουμε την εσωτερική ψυχική συνοχή μας..Τότε η διάλυση θα είναι περισσότερο καταστροφική.. 
Διαβάστε περισσότερα...